Een handicap in Sri Lanka
6% van de bevolking van Sri Lanka is gehandicapt. 50% van de handicaps komt voort uit de onbekendheid: onbekendheid met de gevolgen van huwelijken tussen verwanten en onbekendheid met de gevolgen van infecties tijdens de zwangerschap.
Bijgeloof en vertrouwen in traditionele geneeswijzen zorgen ervoor dat de oorzaak van voor de handicaps in de familie zelf gezocht worden. Men schaamt zich ervoor en de neiging is dan ook groot om gehandicapte gezinsleden voor de buitenwereld verborgen te houden.
Een bezoek aan Warakagoda, dagverblijf voor verstandelijk gehandicapte kinderen en jong volwassenen
Warakagoda ligt zo’n 2 uur rijden van Colombo in het binnenland, afgelegen, midden tussen de rubberplantages. Het is in 2002 opgericht en geopend na een actie van Sarvodaya Nederland. Voor die tijd was er in de wijde omgeving geen enkele voorziening.
Het huis heeft nu 16 bezoekers in de leeftijd van 5 tot 33 jaar met een verstandelijke beperking.
Activiteiten van dit centrum zijn gericht op de ontwikkeling van de bezoekers, rekening houdend met leeftijd en handicap. Naast activiteiten rondom persoonlijke verzorging en hygiene wordt er veel aandacht besteedt aan creatieve ontwikkeling en expressie.
Daarnaast krijgen ook enkele kinderen les in rekenen en schrijven.
Het dagcentrum wordt geleid door twee begeleidsters.
Ondanks het feit dat het eigenlijk vakantie was, waren ouders en kinderen [broertjes en zusjes] opgetrommeld om aanwezig te zijn voor onze ontvangst. De meeste kinderen komen uit arme gezinnen.
Bij onze aankomst kregen we een warm welkom met zang, bloemen en dans.
Uitleg over de Sint Nicolaas actie, waarmee we jaarlijks ongeveer 1500 euro bij elkaar halen , leidde tot grote hilariteit.
Er volgde optredens van danseresjes, trommelaars en zingende kinderen. Eén van de ouders hield namens de ouders een toespraak. Daarin kwam vooral tot uiting dat zij haar vrij onhandelbare kind beter heeft leren te begrijpen en dat door de structuur die het dagverblijf biedt, het gedrag van haar zoon aanzienlijk verbeterde. Zij sprak veel waardering uit voor de begeleiders.
De meegebrachte koffer vol kadootjes voor zowel de begeleiders en de kinderen werden vol enthousiasme ontvangen. Met veel dank aan de gulle gevers !
Bij de rondleiding bewonderden wij tekeningen en allerlei vormen van handenarbeid zoals gevlochten tasjes, beschilderde vaasjes en bloemen van oud textiel.
Na de lunch wees één van de begeleidsters ons op de huidige situatie van het gebouw.
Het is verbazingwekkend hoe snel (na 8 jaar) het huis tekenen vertoont van verval tgv waarschijnlijk de weersinvloeden. Ze wees ons oa op lekkage in het plafond, beginnende betonrot, rottende daklijsten en door termieten kapotgegeten raamkozijnen.
Wij hebben voorgesteld dat zij een inventarisatie maken van de schade en een prognose van de kosten van herstel. Kortom ; een nieuw en noodzakelijk project!
We zijn vol respect en waardering voor de inzet, deskundigheid en enthousiasme van de begeleiders en we zijn weer helemaal overtuigd van het feit dat dit project het waard is om ons voor in te zetten !
Ruud en Sandra.
Het dagverblijf maakt en verkoopt enveloppen en bloempotten. Dorpsbewoners zorgen 2x per maand voor de lunch. Maar het is niet genoeg! Het dagverblijf kost € 3500 per jaar.
Dagverblijf voor gehandicapte kinderen in Thalpawilla
Thalpawilla ligt in het uiterste zuiden van Sri Lanka, vlakbij Matare. Het dagverblijf voor gehandicapte kinderen bestaat sinds 2004, gehuisvest in een garage bij een oude villa. In de villa woont een groep lichamelijk gehandicapte vrouwen. De buurtbewoners hebben beloofd het huis en het dagverblijf te zullen onderhouden.
De garage was een veel te kleine behuizing voor de 14 kinderen, die hier dagelijks worden opgevangen. Met een bijdrage van stichting KOOK uit Alkmaar is in 2010 de groter dagverblijf gerealiseerd. In april 2010 wordt de nieuwbouw feestelijk geopend.
Ook in Thalpawilla weer kinderen met verschillende handicaps en van verschillend niveau. Het is lastig voor deze kinderen in zo’n kleine ruimte een aanbod op maat te bieden. Toch zijn de ouders bijzonder content met het bestaan van het dagverblijf en vinden hun kinderen erg vooruitgegaan in hun ontwikkeling sinds ze naar het dagverblijf gaan.
Ouders hebben er een vaak lange dagelijkse reistijd en hoge reiskosten voor over, en helpen actief mee, met het onderhoud van de tuin en met het bouwen van een eigen toilet voor de kindergroep.
Het dagverblijf kost circa € 3500,- per jaar.
Bij haar aanmelding is Isundu op het eerste gezicht een meisje, dat practisch niets kan. Ze is zowel verstandelijk als lichamelijk gehandicapt, het laatste vanwege een hartkwaal. Het ziet er aanvankelijk naar uit, dat ze een operatie nodig heeft, maar haar klachten zijn door intensieve therapie sterk verminderd. De moeder oefent heel actief met haar thuis. Zowel de lichamelijke als geestelijke conditie van het kind zijn in relatief korte tijd sterk verbeterd.